Zaskakujący mieszkaniec pruszkowskiego parku. Niezwykłe, jak wygląda ta wiewiórka

wiewiórka
W parku w Pruszkowie zamieszkała nietypowa wiewiórka
Źródło zdj. gł.: Andreas Furil 500px/Getty Images
Dodaj do preferowanych źródeł w Google
Wiewiórki, które spotykamy w Polsce, zazwyczaj są rude. Jednak, jak się okazuje, nie jest to reguła. W jednym z pruszkowskich parków zamieszkał gryzoń, który mocno odbiega od tego, do czego jesteśmy przyzwyczajeni. Co wyróżnia tę wiewiórkę?

Dalsza część tekstu znajduje się poniżej.

Marcin Kostrzyński
Sekretne życie wiewiórek
Źródło: Dzień Dobry TVN

Nietypowa wiewiórka zamieszkała w Pruszkowie

Twórcy programu "Czysta Polska" pokazali nietypową lokatorkę park Potulickich w Pruszkowie. Wiewiórka, która tam zamieszkała, wyraźnie różni się od tych gryzoni, które zazwyczaj spotykamy w naszych parkach czy lasach. Zwierzak jest bowiem biało-rudy. Jasne futro widoczne jest na jego głowie, tułowiu oraz ogonie.

Tak ubarwiona wiewiórka to rzadkość. Zazwyczaj te gryzonie są mają rudą lub szaro-rudą sierść (jasny mają jedynie brzuch), dzięki temu mogą się łatwiej ukryć przed drapieżnikami.

Biało-ruda wiewiórka. Skąd wzięło się to nietypowe umaszczenie?

Dr Dagna Krauze-Gryz z Samodzielnego Zakładu Zoologii Leśnej i Łowiectwa SGGW, tłumaczy w programie, że gryzoń z parku Potulickich to tzw. osobnik leucystyczny. - Jest to sytuacja podobna do albinizmu, aczkolwiek inaczej warunkowana genetycznie – tłumaczyła. U zwierzaków z leucyzmem, na niektórych częściach ciała dochodzi do hipopigmentacji. W konsekwencji miejscami - z powodu braku pigmentu - futro jest białe lub szare. Mutacja najczęściej pociąga za sobą jakieś wady rozwoje lub genetyczne.

Ta bardzo nietypowa wiewiórka stała się lokalną atrakcją. Park, w którym zamieszkała daje jej schronienie przed drapieżnikami, natomiast mieszkańcy Pruszkowa dbają o to, aby zwierzak miał co jeść. Mimo że kuszą ją przysmakami, to gryzoń ma dość chimeryczny charakter i nie zawsze chce się pokazać.

Zobacz także:

Źródło: RadioZet/Czysta Polska 
Autorka/Autor: Katarzyna Oleksik