Wiadomość

Muchomor sromotnikowy jest bardzo niebezpieczny. Ma w sobie tak mocne toksyny, że zjedzenie jednego okazu może spowodować śmierć kilku ludzi. Sromotnikowy muchomor to grzyb, który zdecydowanie trzeba poznać, by wiedzieć, jak go unikać.

Jak wygląda muchomor sromotnikowy? Kształtem kapelusza i trzonu przypomina niektóre jadalne grzyby, np. czubajkę kanię, dlatego łatwo go pomylić. Jeśli nie mamy stuprocentowej pewności, że zebrany okaz to nie muchomor sromotnikowy, nie powinno się go zabierać – jest to zbyt niebezpieczne.

Muchomor sromotnikowy – miejsce i okres występowania

Muchomor sromotnikowy (inaczej muchomor zielonawy) jest bardzo trujący. Należy do rzędu pieczarkowców z rodziny muchomorowatych. Można go spotkać praktycznie w każdym miejscu w Polsce. Występuje też w bardzo wielu innych obszarach, np. w Ameryce, Azji czy Australii. Sromotnikowy muchomor jest grzybem pospolitym, ponieważ występuje zarówno w lasach liściastych, jak i iglastych czy mieszanych. Często rośnie w glebie o odczynie zasadowym. Pod drzewami rośnie jako pojedynczy okaz lub w większej grupie grzybów. Muchomory sromotnikowe występują głównie w lasach (rzadko na łąkach i polanach) w okresie od lipca do końca listopada.

Jak wygląda muchomor sromotnikowy?

Odpowiadając na pytanie, jak wygląda muchomor sromotnikowy, trzeba wziąć pod uwagę każdy szczegół jego budowy, który może się zmieniać np. w zależności o wieku. Muchomor sromotnikowy od innych grzybów jadalnych różni się w niewielkim stopniu. Może to być wielkość (np. kania jest większa), czy budowa trzonu (np. gołąbek zielonawy nie ma pierścienia i bulwy).

Zobacz film: Grzybobranie - polski sport narodowy. Źródło: Dzień Dobry TVN

Muchomor sromotnikowy – opis wyglądu kapelusza

Grzyb muchomor sromotnikowy posiada niewielki kapelusz, który osiąga wielkość od 5 do 15 cm średnicy. Jego kształt może być różny – u młodych muchomorów jest zaokrąglony, lekko stożkowaty, pod wpływem czasu zmienia się w bardziej dzwonkowaty i niekiedy płaski kapelusz. Jeśli chodzi o barwę, jaką przybiera muchomor sromotnikowy, opis kapelusza musi też zawierać informację o zielonkawej powierzchni. Grzyb ma różne odcienie – jasnozielone, oliwkowe, a nawet brunatne. Z kapelusza muchomora można łatwo ściągnąć skórę, która jest gładka, bez żadnych struktur. Może być matowa lub lekko błyszcząca, gdy grzyb jest mokry. Brzegi są jaśniejsze, pozbawione prążków. Od wewnętrznej strony kapelusza znajdują się blaszki – białe, czasami też żółte lub zielonkawe (pokryte osłoną u młodych okazów), gęsto osadzone. Trujący grzyb sromotnikowy posiada biały lub jasnozielony miąższ, który nie zmienia swojej barwy. Jego zapach jest słodki, dość przyjemny (u starszych okazów woń staje się nieprzyjemna).

Muchomor sromotnikowy – wygląd trzonu

Muchomor zielonkawy sromotnikowy posiada walcowaty trzon o wysokości około 5-15 cm i średnicy do 2 cm. Występuje w podobnej kolorystyce co kapelusz. Jego powierzchnia jest więc biała, wpadająca w odcień zieleni czy beżu. Duży i mały muchomor sromotnikowy będzie mieć charakterystyczną bulwę i pochwę ulokowaną na dole trzonu, przy korzeniu. Cechą charakterystyczną grzyba jest biały lub kremowy pierścień zwisający, ale jednocześnie nieruchomy. Pod nim powierzchnia trzonu jest pokryta łuskowatym wzorkiem.

Muchomor sromotnikowy – objawy zatrucia

Muchomor sromotnikowy jest najbardziej trującym rodzajem grzyba na świecie. Zawiera śmiertelną dawkę toksyn, tzw. amanitotoksyny, które są w stanie trwale uszkodzić komórki wątroby i nerek, a bez podjętego leczenia doprowadzić także do śmierci.

Jeśli chodzi o muchomor sromotnikowy i objawy zatrucia, nie pojawiają się one od razu po spożyciu. Toksyny rozprzestrzenione w krwioobiegu dają o sobie znać mniej więcej po 6 lub nawet 24 godzinach od spożycia. Objawami zatrucia są wymioty, bóle brzucha czy kilkudniowa biegunka powodująca odwodnienie, obniżenie ciśnienia krwi, przyspieszenie tętna, a nawet wstrząs. Po kilku dniach następuje poprawa – wtedy pojawić się może żółtaczka, czasem również i śpiączka. Bez leczenia wątroba obumiera i po około 1-2 tygodniach następuje zgon. Tak duże ryzyko sprawia, że jeśli mamy jakiekolwiek wątpliwości co do zebranego grzyba, lepiej go zostawić. Toksyny zawarte w muchomorze sromotnikowym nie znikają pod wpływem obróbki cieplnej – gotowania czy smażenia. Jeden okaz może zatruć całą rodzinę.

Co sądzisz o tym artykule?
90
9
Wybrane dla Ciebie
Komentarze
0