Hobby

Balet - wysiłek porównywalny do maratonu

Taniec klasyczny, zwany popularnie baletem, to jedna z najstarszych znanych form tańca scenicznego, wywodząca się z tańców dworskich. Obecnie taniec klasyczny stanowi bazę, od której rozpoczyna się naukę pozostałych technik tanecznych. Jaka jest jego historia? Zobaczcie historię Mateusza, który  od 4. roku życia chodzi na lekcje baletu. Chłopiec kocha taniec klasyczny i z chęcią oddaje się swojej pasji.

Taniec klasyczny nazywany jest często baletem, nie jest to jednak dokładnie to samo – termin balet odnosi się bowiem do przedstawienia wystawianego na scenie, taniec klasyczny jest natomiast techniką używaną przez tancerzy. Jego historia sięga renesansowej Francji – taniec klasyczny wywodzi się bowiem z tańców dworskich doskonalonych na dworze Ludwika XIV. W jaki sposób zyskał popularność i trafił na scenę?

>>> Zobacz także:

Historia tańca klasycznego – od tańców dworskich do baletu

Taniec klasyczny to najbardziej wszechstronna i najpopularniejsza technika tańca scenicznego. Nauka tańca klasycznego trwa lata – zawodowi tancerze szkolą się od najwcześniejszych lat życia – i jest niezwykle trudna i pracochłonna. Taniec klasyczny najczęściej wykorzystuje się w przedstawieniach baletowych, w których jest środkiem wyrazu pozwalającym pokazać myśli i emocje bohaterów. Skąd pochodzi ta technika i w jaki sposób trafiła na scenę?

Za najstarszą szkołę tańca klasycznego uważa się szkołę francuską, powstałą na dworze królów Francji w XVI wieku. Sama nazwa baletu związana jest natomiast z włoskimi nauczycielami tańca zwanymi proffessore di ballare, sprowadzonymi na dwór francuski przez Katarzynę Medycejską – żonę króla Francji Henryka II o włoskim pochodzeniu. Z czasem nauka tańca stała się niezbędną na dworze umiejętnością i koniecznym elementem arystokratycznego wykształcenia. Podstawy tańca klasycznego zaczęły kształtować się na dworze Ludwika XIV (1643–1715), który zatrudnił pierwszych pedagogów i choreografów. W pałacowych salach i ogrodach odbywały się również pierwsze przedstawienia baletu dworskiego.

Zasady i szczegółowa terminologia tańca klasycznego (w języku francuskim) zostały skodyfikowane w 1820 roku przez Carla Blasisa, w dziele Traktat o sztuce tańca . Opisuje on dokładnie kroki tańca klasycznego i dopuszczalne w nim figury. Złota era baletu przypada na okres romantyzmu – za pierwszy romantyczny balet uważane jest przedstawienie Sylfidy Filippo Taglioniego, którego premiera miała miejsce w 1832 roku w Operze Paryskiej. Również w epoce romantyzmu tancerki zaczęły używać usztywnionych baletek.

Od drugiej połowy XIX wieku ważnym centrum tańca klasycznego stała się także Rosja, w której Marius Petipa stworzył nowy gatunek baletu zwany divertissement , który obecnie uważany jest za klasykę. Do tego gatunku należą między innymi Śpiąca Królewna i Jezioro Łabędzie (oba utwory z muzyką Piotra Czajkowskiego).

W XX wieku taniec klasyczny ulegał licznym przeobrażeniom, między innymi pod wpływem Isadory Duncan, która sprzeciwiała się jego sztywnym zasadom i zbytniej rutynizacji. Schematy tańca klasycznego zmodernizował Michaił Fokin w swoich choreografiach Ognistego Ptaka i Pietruszki (do muzyki Igora Strawińskiego).

Podstawy tańca klasycznego – jak zrobić pierwsze kroki?

Nauka tańca klasycznego nie jest łatwa – aby zostać zawodowym tancerzem, pierwsze kroki trzeba postawić już w dzieciństwie. Taniec klasyczny można jednak potraktować również jako hobby – uczy on bowiem wyczucia rytmu i pewności własnego ciała, a także gracji i dyscypliny. Pierwsze kroki zawsze są trudne, jednak jeśli naukę tańca klasycznego potraktować jako zabawę, może dostarczyć ogromnej satysfakcji. Większość kroków i pozycji tańca klasycznego ma francuskie nazwy, które po rozszyfrowaniu okazują się proste do wykonania. Jakie są podstawowe kroki tańca klasycznego?

  • adage (adagio) – termin pochodzi od włoskiego ad agio , czyli „dla przyjemności”. Adagio to kombinacja powolnych kroków przy drążku albo na środku sali mających rozwinąć płynność ruchów i poczucie równowagi przy jednoczesnym napięciu wszystkich mięśni,
  • arabesque – polega na balansowaniu na jednej nodze przy jednoczesnym wyginaniu reszty ciała. Służy utrzymaniu równowagi i uczy wyczucia własnego ciała,
  • assemblé – oznacza „zebrane” lub „połączone razem”. Krok ten polega na wykonaniu wyskoku, podczas którego nogi łączą się razem w powietrzu, w wyniku czego tancerz ląduje na skrzyżowanych stopach,
  • chassé – to delikatny ślizg stopy po podłodze,
  • révérence – oznacza ukłon pod koniec lekcji,
  • rond du jambe – zataczanie stopą kół po podłodze,
  • allonge – wydłużony ruch rąk, polegający na wyprostowaniu wcześniej zamkniętych ramion,
  • arrondi – zaokrąglony ruch rąk (poczynając od ramion, kończąc na palcach).

Wszystkie kroki i figury tańca klasycznego powinny wyglądać lekko i być wykonywane z uwagą i gracją. Obserwator z zewnątrz może odnieść wrażenie, że nie wymagają one żadnego wysiłku, w istocie jednak każda figura wykonywana jest przy pełnym napięciu mięśni.

Co sądzisz o tym artykule?
59
6
Wybrane dla Ciebie
Komentarze
0