Psychologia

Robbie Williams cierpiał na agorafobię. Jak poradzić sobie z lękiem przestrzennym?

Zobacz też: Robbie Williams cierpiał na agorafobię. Źródło: X-news.

Agorafobia to lęk przed otwartymi przestrzeniami. Ujawnia się także w określonych sytuacjach, takich jak samotna podróż komunikacją publiczną, udział w większym zgromadzeniu. Robbie Williams cierpiał na agorafobię. Odrzucił przez to kontrakt warty 15 mln funtów. Ludziom cierpiącym na lęk przed przestrzenią trudność sprawiają tak prozaiczne czynności, jak wyjście z domu lub wejście do sklepu.

Agorafobia to zaburzenie lękowe, fobia należąca do grupy zaburzeń nerwicowych. Jej źródłem jest przede wszystkim lęk przed przestrzenią, zarówno otwartą, jak i tą, w której skupia się duża grupa ludzi.

Co to jest agorafobia?

Lęk przestrzenny związany jest z (często nieuzasadnionym) poczuciem zagrożenia ze strony środowiska zewnętrznego. Konieczność konfrontacji z otoczeniem związana z opuszczeniem bezpiecznej i prywatnej przestrzeni wywołuje u osoby cierpiącej na agorafobię paniczny lęk, który najczęściej związany jest z określonymi objawami psychosomatycznymi przypominającymi te związane z chorobami układu krążenia lub oddechowego. Ustalenie przyczyn agorafobii wymaga często podjęcia terapii poznawczo-behawioralnej.

Agorafobia – przyczyny

Przyczyny agorafobii są trudne do jednoznacznego zdefiniowania, natomiast często upatruje się ich w traumatycznym doświadczeniu z dzieciństwa. Pacjent bardzo często może o nim nie pamiętać, ponieważ uległo ono wyparciu. Nie zmienia to jednak faktu, że nieświadoma pamięć o nim wywołuje lęk przed przestrzenią. Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że sytuacja, o której mowa, nie musiała mieć bezpośredniego związku z tzw. sytuacją fobiczną, której pacjent doświadcza obecnie.

Jedną z częstszych przyczyn agorafobii jest traumatyczne doświadczenie, takie jak utrata kogoś bliskiego, udział w sytuacji zagrożenia życia, katastrofie komunikacyjnej itp. Co ważne, sytuacja traumatyczna miała najczęściej miejsce z dala od domu, bezpiecznego i doskonale znanego środowiska.

Przeżycie tego rodzaju wywołuje w pacjencie (często nieświadome) przekonanie, że poza domem i najbliższym otoczeniem może przydarzyć się mu coś złego. Przekonanie to jest na tyle silne, że blokuje możliwość podjęcia normalnych, codziennych czynności, takich jak wyjście z domu.

>>> Zobacz też: Strach przed pogrzebaniem żywcem. Historyczne podstawy tafefobii

Objawy agorafobii

Agorafobia w swojej podstawie ma tzw. lęk antycypacyjny. Panikę wywołuje już więc sama myśl o konieczności znalezienia się na otwartej przestrzeni lub w miejscu publicznym. Gdy pacjent już znajdzie się w takiej sytuacji, z reguły dokonuje nadinterpretacji reakcji ciała. Te z kolei z czasem stają się nawykowe i nie sposób nad nimi zapanować. W ten sposób przeradzają się one w niepożądane reakcje somatyczne, które (w połączeniu z lękiem przed przestrzenią) stanowią podstawowe objawy agorafobii:

  • kołatanie serca,
  • uderzenia gorąca lub zimna,
  • suchość w ustach,
  • wzrost ciśnienia tętniczego,
  • ból w klatce piersiowej,
  • poty i duszności,
  • dławienie, ucisk w gardle
  • hiperwentylacja,
  • zawroty głowy,
  • nudności, biegunka, częstomocz,
  • drżenie i mrowienie kończyn,
  • poczucie odrealnienia,
  • lęk przed „utratą zmysłów”,
  • lęk przed śmiercią.

Lęk przestrzeni w górach przy agorafobii jest wzmocniony i wiąże się z silniejszymi objawami psychosomatycznymi niż u osób zdrowych. Nie można więc go lekceważyć.

Agorafobia – jak sobie radzić?

Leczenie agorafobii opiera się przede wszystkim na psychoterapii poznawczo-behawioralnej. Czasem do leczenia włącza się również elementy terapii psychodynamicznej lub hipnozy. Jednym z częściej stosowanych rozwiązań jest tzw. desensytyzacja. To rodzaj „odwrażliwiania” pacjenta na konkretne sytuacje. Stopniowo, wraz z terapeutą, konfrontuje się on z koniecznością wyjścia z domu, przebywania w miejscach publicznych. Terapia rozpoczyna się od bardzo podstawowych i uproszczonych sytuacji, a poprzez stopniowe ich zwiększanie, oswaja się pacjenta z rzeczywistością zewnętrzną. W ten sposób z czasem udaje się opanować agorafobię. Leczenie zakłada również bardzo ważną rolę relaksacji. Dzięki niej pacjent uczy się, jak opanowywać i wyciszać somatyczne objawy. Sztuka regulacji i uspokajania oddechu ma tutaj bardzo duże znaczenie. Nauka, jak pokonać agorafobię, wymaga konsekwentnej terapii, czasu i zaangażowania ze strony pacjenta.

Agorafobia – leki bez recepty

Leki na agorafobię przepisać może jedynie lekarz psychiatra. Szczególnie jest to potrzebne w przypadku zaawansowanej agorafobii, która niejednokrotnie jest połączona z innymi formami zaburzeń psychicznych. Występuje wspólnie z depresją lub socjofobią. W takiej sytuacji konieczna jest odpowiednia konsultacja psychiatryczna i włączenie farmakoterapii. Leki zaleca się jedynie w sytuacji, kiedy pacjent doświadcza silnego lęku. Leki na agorafobię bez recepty to najczęściej tabletki i środki uspokajające, wyciszające o delikatnym działaniu. Silnych leków na agorafobię absolutnie nie wolno przyjmować bez konsultacji lekarskiej.

>>> Zobacz też: 

Co sądzisz o tym artykule?
55
6
Wybrane dla Ciebie
Komentarze
0