Interseksualizm popularnie nazywany jest obojnactwem lub hermafrodytyzmem. Zaburzenie to dotyka 1 na około 10 tysięcy nowonarodzonych dzieci i uznawane jest za anomalię. Nie należy mylić interseksualizmu z transseksualizmem, który związany jest z zaburzeniem identyfikacji płciowej, ale już nie ma samych narządów.

Interseksualizm jest zaburzeniem rozwojowym, które czasem można rozpoznać od razu po narodzinach dziecka, jednak jeśli dotyczy narządów wewnętrznych to konieczne są dalsze badania.

Historia interseksualizmu

Już w starożytnej Grecji opisywane były osoby, których cechy były charakterystyczne dla obu płci. W „Uczcie” Platona wspomniane są istoty, będące połączeniem kobiet i mężczyzn. W starożytności tego typu jednostki mogły zostać uznane za bogów lub istoty idealne. Jeszcze do XIX wieku osoby interseksualne były zupełnie pomijane przez prawo i kulturę. Jednak w XIX wieku zaczęła rozwijać się ginekologia oraz genetyka, a także badania nad osobami interseksualnymi. Niestety w XX wieku wielokrotnie poddawano interseksualistów operacjom bez ich zgody, co miało tragiczne skutki dla ich psychiki. Zdecydowanym przełomem jest rok 1993, gdy założone zostało Intersexual Society of America. Obecnie wiemy już dużo więcej na temat interseksualizmu, dzięki czemu lekarze wstrzymują się z jakimikolwiek zabiegami czy operacjami, aż do czasu, gdy wykształcona zostanie tożsamość płciowa.

Cechy i przyczyny interseksualizmu

Interseksualizm polega na występowaniu dwóch rodzajów narządów płciowych u tego samego osobnika. Możliwe jest występowanie jądra i jajnika obok siebie lub też narządu niezidentyfikowanego, który częściowo przypomina jądro, a częściowo jajnik. Istnieją także przypadki, gdy u dziewczynek pojawiał się mikropenis, a u chłopców łechtaczka. Przypadki interseksualizmu prawdziwego są dosyć rzadkie, a dużo częściej występuje interseksualizm rzekomy.

Zewnętrzne objawy mogą zostać rozpoznane w bardzo szybkim okresie, natomiast aby rozpoznać wewnętrzne narządy konieczne jest badanie obrazowe, histologiczne lub laboratoryjne. Co ważne, problem nie zawsze jest widoczny od razu po porodzie, ponieważ u niektórych dzieci, organy charakterystyczne dla drugiej płci, wykształcają się dopiero w okresie dojrzewania. Zdecydowanie najbardziej dramatyczną sytuacją jest wybór przez rodziców płci dziecka na zasadzie wycięcia „niepotrzebnych” narządów. W takim przypadku dojrzewające dziecko może nie identyfikować się ze swoją płcią.

Główne przyczyny interseksualizmu to działające czynniki hormonalne w okresie płodowym, które powodują niewłaściwy kariotyp. Możliwe jest także wystąpienie u dziecka interseksualizmu wskutek przerostu nadnerczy lub nieodpowiednich leków, przyjmowanych przez matkę w okresie ciąży.

Rodzaje interseksualizmu

Istnieją dwa główne rodzaje interseksualizmu, czyli hermafrodytyzm prawdziwy i rzekomy. Interseksualizm prawdziwy to „ współobecność jądra i jajnika (gonady obupłciowe). Po jednej stronie znajduje się jądro, a po drugiej jajnik, lub jedna gonada zawiera elementy struktury jądra i jajnika (gonada obojnacza)” (Kula, Słowikowska- Hilczer, 2003). W tym miejscu należy dodać, że w przypadku kobiet w sytuacji standardowej są dwa chromosomy X, natomiast u mężczyzn jeden chromosom X i jeden chromosom Y. Co ważne, gonada obojnacza powinna zostać usunięta, ze względu na ryzyko nowotworów. W przypadku podwójnych gonad usuwa się te, które są niezgodne z identyfikacją płciową danej osoby.

Z kolei „ niezgodność płci genetycznej z płcią gonadalną i somatyczną ” to interseksualizm rzekomy (Kula, Słowikowska- Hilczer, 2003). Wyróżniamy dwa rodzaje tego zaburzenia:

· Interseksualizm rzekomy męski: poza chromosomem Y charakterystyczny dla tej grupy osób jest dodatkowy marker (SRY).

· Interseksualizm rzekomy żeński: u tych osób nie ma chromosomu Y, a zewnętrzne narządy mogą być zmaskulinizowane.

W przypadku interseksualizmu rzekomego pojawia się identyfikacja płciowa charakterystyczna dla danej płci, natomiast pojawiają się różnice somatyczne. W niektórych kulturach, na przykład na Dominikanie, mówi się o istnieniu trzeciej płci. Jest to związane z faktem, że bardzo popularne (1 na 90 urodzeń) są tam jednostki, które rodzą się jako dziewczynki, jednak ich zestaw chromosomów to X i Y. W związku z tym w późniejszym okresie życia wykształcają się u nich narządy męskie. Przyczyną jest mutacja, która przekazywana jest z pokolenia na pokolenia.

Zachowanie osób interseksualnych

Bardzo duża część osób interseksualnych zachowuje się w sposób charakterystyczny do swojej płci. W wielu wypadkach po rozpoznaniu tożsamości płciowej możliwe jest usunięcie narządów, które z tożsamością są niezgodne. Niektóre osoby podejrzewane o interseksualizm z zachowania w rzeczywistości mogą być transseksualistami. Zachowanie człowieka nie zależy od jego narządów, czyli od płci biologicznej, ale od płci psychicznej i tożsamości.

Literatura

1. Kula K., Słowikowska-Hilczer J. (2003). Kliniczne znaczenie badań nad różnicowaniem i dymorfizmem płciowym mózgu. Psych. Prakt. Ogólnolek. 3; 3: 7−16.

2. http://transfuzja.org/pl/artykuly/felietony/interseksualizm_bardzo_krotkie_wprowadzenie_1.htm

Zobacz film: Na czym polega interseksualizm? Źródło: Dzień Dobry TVN

Co sądzisz o tym artykule?
0
1
Wybrane dla Ciebie
Komentarze
0