Dalsza część tekstu pod wideo:
Zanokcica gniazdowa – ogólna charakterystyka gatunku
Zanokcica gniazdowa (Asplenium nidus) to roślina z rodziny zanokcicowatych (Aspleniaceae). W warunkach naturalnych występuje w lasach zwrotnikowych wschodniej półkuli, czyli w rejonach od Afryki i Indii po Australię. W Polsce jest uprawiana jako roślina doniczkowa w domach i mieszkaniach. Prezentuje się dobrze nie tylko samotnie, lecz także w połączeniu z innymi roślinami o ozdobnych liściach.
Zanokcica gniazdowa to epifit. Oznacza to, że rośnie na innej roślinie lub materii organicznej. Nie jest pasożytem, ponieważ odżywia się samodzielnie. Zanokcica traktuje inne rośliny jako podporę. Jej największym atutem są jasnozielone, wzniesione szerokie liście, które układają się w rozetę i wyrastają z żylastego kłącza. Na błyszczącym liściu wyraźnie widać nerw główny. Jego kształt sprawia, że służy jako pewnego rodzaju lejek umożliwiający jak najlepsze pozyskiwanie wody przez roślinę. Egzemplarze uprawiane w warunkach domowych mają liście o długości od 50 do 60 centymetrów. Liście stanowią największą ozdobę rośliny, która w niektórych miejscach na Ziemi, np. na Tajwanie, jest postrzegana jako warzywo.
Uprawa zanokcicy gniazdowej
Zanokcica gniazdowa, podobnie jak większość paproci, najlepiej czuje się na stanowiskach w półcieniu. Gatunek źle znosi bezpośrednie nasłonecznienie, co koniecznie trzeba wziąć pod uwagę, decydując się na uprawę asplenium. Liście wystawione na bezpośrednie działanie promieni słonecznych zostaną poparzone i w efekcie stracą swój kolor. Warto zapewnić jej miejsce w pobliżu okna wychodzącego na wschód lub zachód. Na pewno nie należy jej ustawiać przy oknie południowym ani północnym – nie służy jej i zbyt dużo, i zbyt mało światła. Najlepsza temperatura dla tych roślin to ok. 20℃, czyli temperatura pokojowa. Zimą natomiast powinna być ona niższa, ale nie mniejsza niż 16℃. Roślina ma niezbyt rozbudowany system korzeniowy, dlatego można ją uprawiać nawet w niedużych pojemnikach. Zdecydowanie lepiej rośnie w mniejszej donicy. Gleba powinna być przepuszczalna i mieć kwaśny odczyn. Sprawdzi się podłoże do roślin doniczkowych z dodatkiem np. rozdrobnionej kory. W pojemniku muszą
koniecznie znaleźć się otwory, które pozwolą na odpływ nadmiaru wody. Warto też nasypać do podstawki odrobinę kamyków, a na nich ustawić pojemnik.
Pielęgnacja zanokcicy gniazdowej
Ważnym zabiegiem pielęgnacyjnym w przypadku zanokcicy gniazdowej jest jej podlewanie. Należy zadbać o to, by podłoże było stale wilgotne. Wiele roślin wymaga bardziej obfitego, ale rzadszego podlewania. W przypadku zanokcicy sprawa wygląda nieco inaczej. Najlepiej podlewać ją częściej, ale mniejszą ilością wody. Rozsądnie jest robić to 2–3 razy w tygodniu. Można to robić nawet codziennie, jednak wówczas trzeba bardzo uważać, by nie przelać rośliny. Zbyt duża ilość wody powoduje gnicie korzeni zanokcicy gniazdowej, co z kolei często prowadzi do zamierania całej rośliny. Do podlewania najlepsza będzie woda przegotowana i wystudzona. W okresie wegetacji zaleca się zanokcicę dokarmiać nawozami do doniczkowych epifitów, ewentualnie do roślin ozdobnych.
Zanokcicę gniazdową zaleca się przesadzać co 2–3 lata, gdy przestanie się mieścić w doniczce. Odpowiednim okresem do przesadzania rośliny jest wiosna.
Zanokcica gniazdowa – choroby i szkodniki
Zanokcica gniazdowa jest podatna na szarą pleśń, zwłaszcza jej młodsze egzemplarze. Szara pleśń dość często atakuje rośliny doniczkowe. Objawia się brązowymi plamami pochłaniającymi stopniowo coraz większe obszary. Trzeba natychmiast usuwać te zmiany, a całą roślinę koniecznie spryskać grzybobójczym preparatem.
Zanokcica może być także atakowana przez tarczniki, które są dość popularnymi pasożytami roślin uprawianych we wnętrzach. Tarczniki wysysają soki roślinne, coraz bardziej osłabiając sadzonkę. Rozpoznaje się je po brązowawych łuskach przyklejonych do liści. W walce z tymi szkodnikami sprawdzą się domowe sposoby – od oprysku z roztworu szarego mydła po różne chemiczne środki. Roślinę mogą również zaatakować wełnowce, przypominające nieco strzępki wełny lub waty. Przyczyniają się do żółknięcia liści i doprowadzają do zahamowania wzrostu rośliny. W tym przypadku także trzeba zastosować odpowiednie środki domowe lub chemiczne. Warto pamiętać, że im szybciej dana choroba lub szkodnik zostanie rozpoznany, tym większe prawdopodobieństwo, że roślinę uda się uratować.
Zobacz także:
- Bratki - uprawa i pielęgnacja krok po kroku. Sprawdź nasz wiosenny poradnik
- Goździki, gerbery, a może żonkile? Czy potrafimy rozpoznać te kwity?
- Jak zasadzić ananasa w doniczce i jak go pielęgnować?
Autorka/Autor: Adrian Adamczyk
Źródło zdjęcia głównego: Helin Loik-Tomson/Getty Images