"Związek zombie" latami może odbierać miłość i bliskość. "Dzieci są argumentem najbardziej zwodniczym"
Dalsza część tekstu pod materiałem wideo.
"Związki zombie". Są razem, ale emocjonalnie już dawno się rozstali
Wspólne mieszkanie, rachunki, rodzinne uroczystości, a czasem także zdjęcia z wakacji. W rzeczywistości między partnerami może jednak od dawna nie być bliskości, rozmowy ani potrzeby dzielenia się swoim życiem. Tak właśnie wyglądają tzw. "związki zombie" - relacje, które trwają formalnie, choć emocjonalnie dawno się skończyły.
- To relacja, która utrzymuje formę, ale straciła treść. Wspólny adres, wspólne konto, wspólne święta u teściów. Nie ma za tym ciekawości drugiej osoby ani ochoty na kontakt. Rozmowy schodzą do logistyki: kto odbiera dziecko, kto płaci ratę. Partner przestaje być kimś, do kogo idzie się z dobrą i złą wiadomością. Idzie się do przyjaciółki, do kolegi z pracy, czasem do nikogo - wyjaśnił dr Mateusz Grzesiak.
Jak podkreśla psycholog, w "związku zombie" szczególnie łatwo można utknąć między tym, co jest obecnie, a wspomnieniem tego, co było kiedyś. Pojawia się bowiem przekonanie, że dawna bliskość jeszcze może wrócić, a partner znów stanie się osobą, w której zakochaliśmy się na początku. To złudne.
- Pamięć nie jest nagraniem, tylko rekonstrukcją, a rekonstrukcje robimy pod aktualne potrzeby. Kiedy dziś jest źle, wspomnienie pierwszych dwóch lat staje się jaśniejsze niż wtedy. Ta wersja partnera nikogo nie rozczarowuje, bo istnieje wyłącznie w głowie. Człowiek zostaje więc z osobą, której już nie ma i czeka, aż wróci. Nadzieja jest tu paliwem, które podtrzymuje bezruch - powiedział.
"Jest źle, ale nie odejdę". Dlaczego tak trudno zakończyć związek, który już się wypalił?
Choć oboje wiedzą, że w ich relacji od dawna nie jest dobrze, potrafią trwać w niej przez kolejne lata. Powodów jest wiele - dzieci, wspólny kredyt, mieszkanie, finanse czy zwyczajnie strach przed tym, co czeka po drugiej stronie.
- Kredyt i mieszkanie są realne i wymagają konkretnych rozwiązań, nie odwagi. Sprawdzianem jest to, czy ktoś w ogóle sprawdził. Jeśli przez pięć lat nie zadzwonił do banku ani nie policzył budżetu na wynajem, przeszkoda pełni funkcję zasłony. Dzieci są argumentem najbardziej zwodniczym. Wychowanie w domu bez ciepła, z napięciem wyczuwalnym przy każdej kolacji uczy je, że tak wygląda miłość. Prawdopodobnie powtórzą ten wzorzec w dorosłości - podkreślił psycholog. Jak zauważył, często jeszcze silniejsze od wymówek i lęku przed samotnością okazuje się przywiązanie do tego, co dobrze znamy.
- Psychika liczy asymetrycznie. Strata boli mocniej, niż cieszy zysk tej samej wielkości, więc znany dyskomfort wydaje się bezpieczniejszy od nieznanej ulgi - tłumaczył.
Do tego dochodzi poczucie, że po latach wspólnego życia trudno jest po prostu "zacząć od nowa". Im dłużej trwa związek, tym łatwiej wpaść w pułapkę myślenia, że rozstanie oznacza zmarnowanie wspólnie spędzonego czasu.
- Dwanaście lat w związku brzmi jak wkład, który przepadnie po rozstaniu, choć w rzeczywistości te lata przepadły już wcześniej. Człowiek zostaje w miejscu, żeby nie przyznać, ile czasu minęło bez zmiany - stwierdził.
W ten sposób pojawia się kolejna pułapka - przekonanie, że nawet nieszczęśliwy związek jest lepszy niż samotność. Nie chodzi jednak wyłącznie o strach przed życiem bez partnera. Znaczenie ma także to, jak samotność postrzegana jest przez otoczenie.
- Przekonanie wynika z presji kulturowej i z lęku przed oceną. Osoba samotna po czterdziestce nadal bywa w Polsce traktowana jak ktoś, komu coś nie wyszło. Dochodzi do tego brak umiejętności bycia ze sobą, bo nikt tego nie uczy. Samotność sama w sobie jest znośna. Nieznośne bywa to, co człowiek o sobie myśli, kiedy zostaje bez świadka - dodał.
To może być pierwszy znak, że związek się kończy. Ekspert wskazuje na jeden sygnał
Kryzys w związku rzadko pojawia się z dnia na dzień. Zanim para zacznie żyć obok siebie jak obcy ludzie, zwykle pojawiają się drobne sygnały, które łatwo zignorować. Zdaniem dr. Mateusza Grzesiaka jednym z pierwszych jest… utrata zainteresowania partnerem.
- Człowiek przestaje pytać, jak partnerowi minął dzień, bo zakłada, że zna odpowiedź. Potem znikają drobne gesty i wspólny humor. Pojawia się przewracanie oczami i komentarze o partnerze przy znajomych - wyliczał.
Co ciekawe, sam konflikt nie musi jeszcze oznaczać końca relacji. Znacznie bardziej niepokojąca jest obojętność. Jak dodaje nasz rozmówca, konflikty nie są sygnałem alarmowym. Alarmem jest obojętność, kiedy nikomu nie chce się już nawet pokłócić.
- Jeśli obie strony chcą wrócić, potrafią nazwać, co poszło źle i są w stanie znieść niewygodne rozmowy - relację da się odbudować. Bywa wtedy lepsza niż przedtem. Jeśli jedna osoba walczy, a druga nie - to nie jest ratowanie związku, tylko przedłużanie agonii kosztem jednej strony. Przemoc, uzależnienie i pogarda znoszą tę kalkulację całkowicie - podsumował.
Zobacz także:
- Olimpijski medalista w centrum skandalu. Była partnerka reaguje na wywiad o zdradzie
- Na koncercie Coldplay odkryto pozamałżeński romans milionera. Nie pomogło zasłanianie twarzy
- Kobieta zdradziła narzeczonego i musi oddać mu mieszkanie. Tak postanowił sąd