Szpic niemiecki to pies towarzyski, przywiązany do człowieka, ponieważ przez lata pełnił rolę stróża i mieszkał blisko domu. Spełniał się również jako pies pasterski. Dzięki temu jest bardzo oddanym i lojalnym towarzyszem.
- Szpic niemiecki - charakterystyka grupy psów.
- Co wyróżnia szpica niemieckiego?
- Hodowla szpiców niemieckich - co warto wiedzieć?
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
Szpic niemiecki - charakterystyka grupy psów
Szpicami niemieckimi nazywana jest grupa psów, które łączą cechy fizyczne pozwalające na określenie ich za pomocą jednego wzorca przez Międzynarodową Federację Kynologiczną. Współcześnie znane szpice mają historię sięgającą XIX wieku, choć należy zauważyć, że tak naprawdę sięga ona aż do epoki kamienia.
Wśród szpiców niemieckich można wyróżnić pięć ras. Wyodrębnione zostały one głównie na podstawie wielkości psów:
- Szpic wilczy (Wolfspitz, Keeshond) – jest największy, w kłębie osiąga wysokość 55 cm. Waga waha się od 20 do 30 kg.
- Szpic duży (Grossespitz) – w kłębie może osiągnąć 50 cm. Jego waga wynosi około 18 kg.
- Szpic średni (Mittelspitz) – w kłębie ma wysokość od 30 do 38 cm. Jego waga to około 11 kg.
- Szpic mały (Kleinspitz) – jego wysokość w kłębie nie przekracza 28 cm. Waga wynosi około 4 kg.
- Szpic miniaturowy (Zwergspitz, Pomeranian) – niewielki, o wysokości w kłębie do 22 cm. Jego waga wynosi maksymalnie 2 kg.
Miniaturowy szpic niemiecki należy do najmniejszych psów do towarzystwa i, ze względu na swoje rozmiary, w mniejszym stopniu niż szpic niemiecki duży przypomina wilka.
Co wyróżnia szpica niemieckiego?
Najprościej zacząć od tego, co różni szpice niemieckie od innych ras. To kolor umaszczenia oraz pewne cechy anatomiczne, związane również ze wzrostem szpiców. Można zauważyć, że wraz z coraz mniejszym wzrostem szpiców niemieckich ich sylwetka jest bardziej zwarta a głowa proporcjonalnie większa w stosunku do reszty ciała.
Wszystkie szpice niemieckie mają spiczaste, skierowane do góry uszy. Ich sierść jest gęsta, dlatego trzeba ją regularnie wyczesywać. Mają ogon zawinięty na grzbiecie, z dłuższymi włosami, dzięki czemu prezentują piękną, puszystą kitę.
Szpice niemieckie powinny mieć nos, powieki i wargi w kolorze czarnym, ewentualnie brązowym, jeżeli takie jest umaszczenie. Istotne, by kontrastowały one z barwą sierści.
Ważne jest również to, że szpice w zasadzie nie chorują. W ich przypadku wizyty u weterynarza są rzadkością i prędzej będą związane z profilaktyką niż problemami zdrowotnymi. Również dzięki temu szpic niemiecki uznawany jest za długowiecznego czworonoga – może dożyć nawet 16 lat. To zatem wspaniały pies dla osób, które nie chcą zbyt często odwiedzać weterynarza.
Szpic niemiecki może mieć różne umaszczenie. Będzie to zwykle jeden kolor: czarny, biały, brązowy, rudy lub poszarzały czarny. Nie spotyka się psów w plamy i z nieregularnym kolorem sierści. Taka jest u szpica wilczego, który umaszczeniem przypomina wilka – z szarościami, srebrem i czernią.
Hodowla szpiców niemieckich - co warto wiedzieć?
W przeciwieństwie do szpica myśliwskiego oraz zaprzęgowego szpic niemiecki zawsze był blisko człowieka. Pełnił rolę stróża oraz codziennego towarzysza. Oprócz tego sprawdzał się w roli pasterza w hodowli zwierząt. W tym przypadku były to większe osobniki, gdyż szpic niemiecki miniaturowy miałby problem z nadążaniem za stadem zwierząt. Podobnie szpic niemiecki średni mógłby znaleźć się w niebezpieczeństwie wobec pędzącego stada, nie może być mowy zatem o posłuchu, jaki miałby wzbudzać.
Dzięki przywiązaniu do człowieka szpic niemiecki jest łatwiejszy w szkoleniu niż inne rodzaje szpica. Zawsze podkreśla się jego niesamowity związek z właścicielem, oddanie i lojalność. Przy tym może być nieufny wobec obcych, dlatego od maleńkości warto postawić nacisk na socjalizowanie psa.
Bardzo wyraźną cechą szpica niemieckiego jest również szczekanie. To pies stróżujący, więc takie zachowanie w reakcji na każdy niepokojący sygnał ma we krwi. Kiedy jednak spełnia rolę jedynie towarzyską, to częste, donośne szczekanie może stać się udręką. Zwłaszcza gdy właściciel mieszka w mieście i tak głośny pies jest niemile widziany przez sąsiadów. Nad tą cechą można pracować od małego, dlatego tak istotne jest właściwe wychowanie psiaka, a ten potrafi być naprawdę uparty. Jeżeli jednak nie okaże się słabości, a zachowa konsekwencję, rezultaty mogą być naprawdę zadowalające, a psiak odwdzięczy się odpowiednim zachowaniem i ogromną lojalnością wobec właściciela.
Zobacz także:
- Wierny towarzysz o dzikim spojrzeniu. Co warto wiedzieć o szpicu wilczym?
- Mały psi słodziak o groźnym charakterze. "To jest misja - monitoring osiedla"
- Szpic japoński - śnieżnobiały stróż z charakterem. Wbrew pozorom nie pochodzi z Azji