"Twin flame" to niezwykła więź. Jak poznać, że spotkałaś swoją drugą połowę? "Warto zadać sobie pytania"

"Twin flame" to niezwykła więź między dwiema osobami. Po czym poznać, że spotkałaś swoją drugą połowę?
"Twin flame" to niezwykła więź między dwiema osobami. Po czym poznać, że spotkałaś swoją drugą połowę?
Źródło zdj. gł.: Royalty-free/GettyImages
Dodaj do preferowanych źródeł w Google
Silne przyciąganie, poczucie, że znacie się od zawsze, niezwykła więź i emocje, których trudno się pozbyć. Czy to może być "bliźniaczy płomień"? O tym, czym właściwie jest "Twin Flame", jakie sygnały mogą świadczyć o takiej relacji i jak ten fenomen tłumaczy psychologia, opowiedziała Anna Maria Miller, psychoterapeutka Gestalt, terapeutka TSR, coach.

Dalsza część tekstu pod materiałem wideo.

Klatka kluczowa-697895
Związek vs. przyjaźń damsko-męska - napisy
Źródło: Dzień Dobry TVN

"Twin flame". Czym jest "bliźniaczy płomień"?

Czasem spotykamy kogoś i od pierwszego spojrzenia czujemy, że wydarzyło się coś niezwykłego. Jakby świat na moment zwolnił, a przypadkowe spotkanie nagle nabrało głębszego znaczenia. Pojawia się znajome ciepło, niewytłumaczalne przyciąganie i poczucie, że tę osobę znamy znacznie dłużej, niż wskazywałby na to czas, który naprawdę spędziliśmy razem.

Właśnie takie doświadczenia bywają wiązane z pojęciem "bliźniaczego płomienia" (ang. twin flame). To koncepcja wywodząca się ze współczesnej duchowości, która mówi o podzieleniu jednej duszy na dwie odrębne istoty.

- Według tej koncepcji są to dwie osoby, które pochodzą z jednego źródła, czasem mówi się wręcz o dwóch aspektach jednej duszy. Ich spotkanie ma być czymś więcej niż zwykłą relacją. Ma prowadzić do głębokiego rozpoznania siebie i do wewnętrznej transformacji - tłumaczy Anna Miller, psychoterapeutka.

Jednak już sama potrzeba odnalezienia "drugiej połowy" wydaje się starsza niż współczesna koncepcja "twin flame". Jej ślady można znaleźć chociażby w "Uczcie" Platona, gdzie Arystofanes opowiada o ludziach, którzy pierwotnie stanowili jedną, podwójną istotę, lecz zostali rozdzieleni i odtąd szukali swojej utraconej połowy.

Podobne motywy pojawiają się w wielu kulturach i tradycjach. Przykładem mogą być yin i yang czy Shiva i Shakti - symbole dwóch elementów, które wzajemnie się uzupełniają i tworzą całość.

Jak przyznała ekspertka, obraz ten przez wieki do nas powraca, ponieważ dotyka czegoś bardzo ludzkiego - naszej tęsknoty za pełnią, za głębokim rozpoznaniem, za spotkaniem z kimś, przy kim możemy poczuć: "On mnie widzi. Ona mnie rozumie. Ja przy tej osobie bardziej jestem sobą".

- Tutaj spotykają się dla mnie duchowość i psychologia. Nie musimy rozstrzygać, czy rzeczywiście istnieją dwie połówki jednej duszy. Możemy natomiast bardzo poważnie potraktować samo doświadczenie człowieka i jego odczucia - dodaje.

Po czym możemy poznać, że ktoś jest naszym bliźniaczym płomieniem?

Spotkanie z kimś, przy kim od razu pojawia się poczucie bliskości, może być dla wielu osób wyjątkowym doświadczeniem. Zwolennicy koncepcji "twin flame" uważają, że istnieją pewne sygnały, które mogą wskazywać na spotkanie tzw. bliźniaczego płomienia. Najczęściej wymienia się:

  • Natychmiastowe poczucie rozpoznania Przy pierwszym spotkaniu pojawia się wrażenie, że "znam tę osobę zawsze". Nie musi temu towarzyszyć zwykłe zauroczenie. Bardziej chodzi o dziwne poczucie znajomości i bliskości.
  • Niezwykle silne przyciąganie Kontakt z tą osobą może wywoływać emocje znacznie silniejsze niż wynikałoby to z długości znajomości. Czasami wystarczy kilka rozmów, aby pojawiło się poczucie wyjątkowej więzi.
  • Poczucie niezwykłej synchronii Zwolennicy "twin flame" zwracają uwagę na powtarzające się zbiegi okoliczności: spotkania w nieoczekiwanych miejscach, podobne myśli, równoczesne wiadomości, powtarzające się liczby czy wydarzenia, które wydają się prowadzić obie osoby ku sobie.
  • "Lustro" własnej osobowości To jeden z najważniejszych motywów. Bliźniaczy płomień ma pokazywać człowiekowi jego własne cechy, również te, których nie chce widzieć. Dlatego relacja może jednocześnie fascynować i boleć.
  • Niezwykła intensywność emocjonalna Radość, tęsknota, zazdrość, lęk, zachwyt czy poczucie straty mogą być wyjątkowo silne. Relacja często jest opisywana jako coś, czego nie można po prostu "wyłączyć".
  • Poczucie transformacji Po spotkaniu zaczynają się zmieniać priorytety, sposób patrzenia na siebie, relacje z innymi ludźmi, praca, twórczość albo całe dotychczasowe życie. W języku Twin Flame mówi się, że druga osoba "uruchomiła przebudzenie".
  • Paradoks bliskości i oddalenia W popularnej narracji pojawia się etap runner–chaser. Jedna osoba wycofuje się pod wpływem intensywności relacji, druga zaczyna jej szukać. Następują rozstania, powroty i okresy ciszy.
  • Trudność w zapomnieniu o tej osobie Nawet po długiej separacji uczucie więzi pozostaje bardzo silne. Osoba może mieć poczucie, że relacja nie została naprawdę zakończona.
  • Poczucie wspólnej misji W bardziej ezoterycznych interpretacjach bliźniacze płomienie mają nie tylko kochać się, ale również wspólnie coś stworzyć lub wnieść do świata. Może to być działalność artystyczna, społeczna, duchowa czy intelektualna.

- Najciekawsze jest jednak to, że żaden z tych znaków sam w sobie nie dowodzi, że ktoś jest naszym bliźniaczym płomieniem. Dlatego za najbardziej interesujący "test" można uznać nie intensywność uczucia, ale kim się staję w tym spotkaniu. Jeśli relacja prowadzi do większej samoświadomości, wolności, odpowiedzialności i wzajemnego szacunku, można ją uznać za niezwykle ważną niezależnie od tego, czy nazywamy ją "twin flame". Jeśli natomiast prowadzi do obsesji, uzależnienia emocjonalnego, ciągłego cierpienia albo usprawiedliwiania krzywdzącego zachowania hasłem "to mój bliźniaczy płomień", sama teoria może stać się pułapką - zaznacza Anna Miller.

Z perspektywy psychoterapeutki spotkanie z drugą osobą można potraktować nie tylko jako wyjątkową więź, ale również jako okazję do lepszego poznania samego siebie. Kluczowe staje się więc pytanie nie o to, czy rzeczywiście spotkaliśmy "bliźniaczy płomień", ale co ta relacja w nas uruchamia.

Bliźniaczy płomień a charakterystyczne spojrzenie

W opisach "twin flame" często pojawia się motyw "magnetycznego spojrzenia". Osoby wierzące w tę koncepcję mówią o poczuciu niezwykłego rozpoznania, intensywnym kontakcie wzrokowym i wrażeniu, że spojrzenie drugiej osoby "przenika" lub trudno od niego oderwać wzrok. Kiedy patrzymy tej osobie w oczy, coś się wydarza, jakbyśmy się rozpoznawali.

- Nie powiedziałabym, że istnieje jakiś obiektywny, charakterystyczny "wzrok bliźniaczego płomienia". Ale czasami patrzymy na drugiego człowieka i mamy poczucie, że on nas widzi. Naprawdę widzi. I to doświadczenie bycia zobaczonym może być niezwykle silne - mówi specjalistka.

Czy bliźniacze płomienie są do siebie podobne?

Często mówi się, że bliźniacze płomienie są do siebie podobne - nie tylko pod względem charakteru, ale także wyglądu czy sposobu bycia. Zwolennicy tej koncepcji zwracają uwagę na podobne rysy twarzy, gesty, sposób poruszania się, ubierania, a nawet sposób mówienia, czy poczucie humoru.

Jak wyjaśnia psychoterapeutka, część tych podobieństw może pojawiać się naturalnie w bliskich relacjach. Spędzając ze sobą dużo czasu, zaczynamy przejmować pewne zachowania, gesty czy sposób komunikowania się. Bywa też, że od początku pociąga nas określony typ osób.

- Można to przeżywać jako niezwykłą synchroniczność, ale nie traktowałabym tego jako dowodu na duchowe pokrewieństwo - podkreśla.

Twin flames  - kiedy pojawia się w naszym życiu?

W duchowej narracji często mówi się, że "bliźniaczy płomień" pojawia się dokładnie wtedy, kiedy jesteśmy gotowi na transformację, że przychodzi po coś, żeby czegoś nas nauczyć, coś w nas uruchomić, czasami nawet po to, żebyśmy skonfrontowali się z własnymi ranami.

- To może być bardzo piękna metafora. Z perspektywy psychologicznej możemy powiedzieć, że rzeczywiście niektóre spotkania pojawiają się w momentach naszego życia, w których jesteśmy szczególnie gotowi na określone doświadczenia. Ale nie musimy rozstrzygać, czy "wszechświat przysłał nam tę osobę". Możemy po prostu zobaczyć, że dzięki tej relacji zobaczyłam swoją potrzebę bliskości, lęk przed odrzuceniem, pragnienie wolności, własną siłę, seksualność, czułość, duchowość czy potrzebę bycia naprawdę widzianą. I być może to jest właśnie to "uczenie się", o którym mówi język duchowy - wskazuje rozmówczyni dziendobry.tvn.pl

"Twin flame" a szansa na udany i stabilny związek

Czy relacja określana jako "bliźniaczy płomień" może przerodzić się w udany i stabilny związek? Sama wiara w wyjątkowość takiej więzi nie gwarantuje zdrowej relacji. Jak zauważa psychoterapeutka, kluczowe znaczenie ma nie siła emocji, ale sposób, w jaki dwoje ludzi funkcjonuje ze sobą na co dzień.

W duchowej narracji relacja "twin flame" często przedstawiana jest jako niezwykle intensywna. Może pojawić się silne przyciąganie, fascynacja, a następnie kryzysy, rozstanie czy tzw. faza ucieczki i pościgu. Według tej koncepcji celem takiej relacji nie zawsze musi być stworzenie związku - czasem ma ona prowadzić przede wszystkim do wewnętrznej przemiany.

- Dla mnie bardzo ważne jest to, że intensywność nie jest tym samym, co jakość relacji. Możemy czuć ogromne przyciąganie, tęsknotę, fascynację, możemy mieć poczucie, że ktoś jest "jedyną osobą na świecie", a jednocześnie być w relacji pełnej chaosu, lęku czy przekraczania granic. Co więcej, zdrowy kontakt to nie jest zlanie się dwóch osób w jedno. To jest spotkanie dwóch odrębnych osób - tłumaczy.

Jakie są etapy relacji "twin flame"?

W przypadku "twin flame" często pojawia się schemat ośmiu etapów, przez które ma przechodzić relacja. Najczęściej przedstawia się go tak:

  • Przeczucie - poczucie, że nadchodzi ważne spotkanie, sny, "znaki".
  • Spotkanie i rozpoznanie - bardzo silne przyciąganie i wrażenie, że znamy tę osobę od dawna.
  • Euforia - fascynacja, bliskość i poczucie wyjątkowej harmonii.
  • Kryzys - pojawiają się lęki, konflikty i różnice.
  • Ucieczka i pościg - jedna osoba się wycofuje, druga próbuje utrzymać więź.
  • Rozłąka - okres dystansu, refleksji i pracy nad sobą.
  • Poddanie i uzdrowienie - rezygnacja z kontroli, uporządkowanie własnych emocji.
  • Zjednoczenie - w duchowej interpretacji ponowne połączenie na dojrzalszym poziomie.

Z perspektywy psychologicznej można natomiast mówić m.in. o aktywacji przywiązania, lęku przed bliskością, obawie przed odrzuceniem czy nagłym wycofaniu się z kontaktu.

- Nie odrzucałabym tego schematu całkowicie. Powiedziałabym raczej: to jest jedna z duchowych map opisywania doświadczenia, ale nie uniwersalne prawo każdej takiej relacji - twierdzi ekspertka.

Czy "twin flames" istnieją? Psychologia tłumaczy fenomen "drugiej połowy"

Psychologia nie ma dowodów na istnienie dwóch połówek jednej duszy. Natomiast nie oznacza to, że samo doświadczenie człowieka jest nierzeczywiste. Jeżeli ktoś spotyka drugą osobę i doświadcza ogromnego poruszenia, poczucia rozpoznania, silnej więzi czy wręcz poczucia, że "to jest ktoś wyjątkowy", to jest to jak najbardziej realne doświadczenie psychiczne i emocjonalne. Możemy tylko różnie je interpretować.

W tym kontekście interesujące może być spojrzenie Carla Gustava Junga. Nie stworzył on teorii bliźniaczych płomieni ani nie potwierdzał istnienia takich relacji. Jego koncepcje pozwalają jednak inaczej spojrzeć na doświadczenie, które współcześnie bywa opisywane właśnie tym językiem. Silna fascynacja drugą osobą może bowiem wiązać się nie tylko z tym, kim ona rzeczywiście jest, ale także z tym, co sami w niej dostrzegamy i jakie znaczenia jej przypisujemy.

- Czasami druga osoba staje się nośnikiem czegoś, co było w nas nieuświadomione. Możemy zobaczyć w niej siłę, odwagę, czułość, seksualność, spontaniczność, duchowość - i mieć poczucie: "To jest właśnie to, czego mi brakowało". Jung nazwałby część takich procesów projekcją. Ale projekcja nie oznacza, że druga osoba jest wymyślona. Ona ma swoje realne cechy. Chodzi raczej o to, że my możemy nadać tym cechom znaczenie większe niż sama osoba. I wtedy drugi człowiek staje się bramą do spotkania z częścią własnej psychiki - uważa Anna Miller.

A może najważniejsze pytanie nie brzmi: "Czy znalazłam swój bliźniaczy płomień?". Ważniejsze może być to: "Kim ja się staję w tej relacji?".

- Warto zadać sobie pytania: Czy dzięki temu spotkaniu jestem bardziej sobą? Czy bardziej żyję? Czy mam większy kontakt ze swoim ciałem, emocjami, potrzebami, granicami i własną prawdą? Czy ta relacja prowadzi mnie do większej pełni? Być może najgłębszą tęsknotą człowieka nie jest wcale znalezienie kogoś, kto go dopełni. Być może jest nią spotkanie siebie w nim - podsumowuje specjalistka.

Autorka/Autor: Nastazja Bloch