Dalsza część tekstu pod wideo:
Kraków. Krystyna Zachwatowicz-Wajda została honorową obywatelką miasta
Krystyna Zachwatowicz-Wajda została honorową obywatelką Krakowa na mocy uchwały radnych. W uzasadnieniu nadania tytułu czytamy, że otrzymała je "w dowód głębokiej wdzięczności za niezwykle bogatą działalność artystyczną, za nieoceniony wkład w rozwój krakowskiego życia teatralnego i filmowego, za współtworzenie wyjątkowych instytucji kultury - Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha oraz Pawilonu Józefa Czapskiego - a także za wybitne zasługi dla dziedzictwa i prestiżu Krakowa jako jednego z najważniejszych ośrodków kultury w Polsce i Europie".
Prezydent Krakowa Aleksander Miszalski zaznaczył, że decyzja o przyznaniu tytułu nie jest wyłącznie uhonorowaniem imponującego dorobku artystycznego laureatki. – To świadoma decyzja Krakowa. Decyzja oparta na wdzięczności, pamięci i przekonaniu, że pani profesor od dawna współtworzy ducha tego miasta – powiedział.
Wygłaszający laudację wydawca, publicysta, przyjaciel laureatki, Henryk Woźniakowski, również podkreślał jej związki z Krakowem i przypomniał jej biografię. Zwrócił uwagę także na działalności Fundacji Kyoto–Kraków, którą Zachwatowicz-Wajda kieruje.
- Gdyby Andrzej byłby dzisiaj tutaj z nami, jestem pewna, że przyjąłby moje tak wspaniałe wyróżnienie z wielką radością, więc ja tak samo je przyjmuję i dziękuję z całego serca. Jestem szczęśliwa" - oznajmiła honorowa obywatelka Krakowa.
Krystyna Anna Zachwatowicz-Wajda - życiorys
Krystyna Anna Zachwatowicz-Wajda urodziła się 16 maja 1930 r. w Warszawie, ale na miejsce do życia wybrała Kraków, który nazywa swoim domem. W czasie II wojny światowej zaangażowana była w działalność konspiracyjną jako członkini Szarych Szeregów. Uczestniczyła jako sanitariuszka i łączniczka w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie studiowała historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim i uzyskała dyplom na Wydziale Scenografii Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. W późniejszych latach została pracownikiem tej uczelni, gdzie m.in. kierowała Katedrą Scenografii.
W życiu teatralnym i filmowym Krakowa aktywnie uczestniczyła od końca lat 50. XX w. Jako scenografka zadebiutowała w 1955 r. projektem do operetki "Wesoła wdówka" w Krakowskim Teatrze Muzycznym. Od 1956 r. występowała jako aktorka w Teatrze Cricot2 Tadeusza Kantora oraz w "Piwnicy pod Baranami" Piotra Skrzyneckiego. Związana była z tetrami: Ludowym, Starym, im. Juliusza Słowackiego, Operą Krakowską.
Zrealizowała ponad 150 scenografii do przedstawień teatralnych, opery i filmu, zarówno w Polsce, jak i za granicą - m.in. w Zurychu, Paryżu, Monachium, Buenos Aires, Tel Awiwie, Moskwie, New Haven i Tokio.
Na ekranie po raz pierwszy pojawiała się w 1961 r. w epizodycznej roli pracownicy fotoplastykonu w "Samsonie" w reż. Andrzeja Wajdy. 15 lat później zagrała jedną z głównych ról w "Człowieku z marmuru", wcielając się w Hankę Tomczyk. Wystąpiła też w "Pannach z Wilka", "Kronice wypadów miłosnych", "Korczaku", "Miłości i muzyce", "Panu Tadeuszu", "Katyniu". Brała udział w pracach komisji ekspertów ds. kultury przy prezydium NSZZ "Solidarność" Region Mazowsze. W stanie wojennym działała w Prymasowskim Komitecie Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom przy kościele św. Marcina w Warszawie.
W 1988 r. z mężem Andrzejem Wajdą założyła Fundację Kyoto-Kraków, a następnie Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, działające od 2007 r. jako placówka muzealna. Manggha jest jedyną państwową instytucją popularyzującą kulturę japońską w Polsce. Odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność artystyczną i społeczną oraz japońskim Orderem Wschodzącego Słońca - Złote Promienie z Rozetą za zasługi w rozwoju stosunków międzynarodowych, promocję japońskiej kultury.
Zobacz także:
- Omar Sangare o wyjątkowej relacji z Andrzejem Wajdą. "Mam unikatową kolekcję listów"
- "Seksmisja" - kult, który ciągle działa. "Tu absurd goni absurd"
- Sztuczna inteligencja w filmie i reklamie. Jak bardzo może zmienić obie branże?