Jak znaleźć miłość i ją utrzymać? "Wejście w relację zawsze wiąże się z pewnymi zmianami"
Dalsza część tekstu znajduje się poniżej.
Miłość - co nam daje?
Katarzyna Oleksik, dziendobry.tvn.pl: Czy miłości jest nam potrzebna? Jeśli tak, to co nam daje?
Dr n. o zdr. Paulina Wróbel-Knybel, psychiatra, Psychomedic.pl: Jest nam potrzebna, i mam na myśli każdy rodzaj miłości, również tą romantyczną. Dla wielu osób stanowi ona jedną z ważniejszych potrzeb. Z psychologicznego punktu widzenia miłość może dawać nam przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa, przynależności i bycia ważnym dla drugiego człowieka. W teorii przywiązania Johna Bowlby'ego, bliska osoba może stać się dla nas bezpieczną przystanią, kimś, do kogo zwracamy się w trudnych chwilach, przy kim możemy się uspokoić i poczuć akceptację.
Oczywiście nie jest tak, że wszyscy mamy jednakową potrzebę miłości, tak samo jak różnimy się umiejętnościami w budowaniu relacji. Na przykład niektóre osoby z cechami osobowości schizoidalnej mogą odczuwać niewielką potrzebę bliskości i dobrze funkcjonować bez związku romantycznego. Z kolei osoby z cechami osobowości schizotypowej mogą pragnąć relacji, ale doświadczać trudności związanych z lękiem, nieufnością czy poczuciem odmienności. Nie możemy jednak sprowadzać wszystkich osób z danym rozpoznaniem do jednego wzorca.
Wiele osób szuka drugiej połówki w aplikacjach randkowych. To dobre miejsce?
Aplikacje randkowe mają swoje zalety, jak i wady. Z jednej strony pomagają nam poznawać osoby, na które prawdopodobnie nie natrafilibyśmy w codziennym życiu, szczególnie kiedy mamy ograniczone możliwości np. ze względu na miejsce zamieszkania czy zdrowotnych. Z drugiej jednak strony mam wrażenie, że szukanie partnera może czasami przypominać zakupy internetowe - przeglądamy kolejne profile, porównujemy ludzi i zastanawiamy się, czy gdzieś nie czeka na nas ktoś jeszcze lepszy. Łatwo wtedy skupić się na samym poszukiwaniu, zamiast na rzeczywistym poznawaniu drugiego człowieka. A przecież człowiek nie jest produktem, który można ocenić na podstawie zdjęcia i krótkiego opisu. Dopiero w bezpośrednim kontakcie możemy sprawdzić, czy pojawia się zaufanie, bliskość i porozumienie.
Dane CBOS z 2025 roku pokazują, że 9 proc. osób w wieku 18–44 lat będących w związku poznało partnera przez aplikację lub portal randkowy. W pokoleniu Z znajomości internetowe odgrywają większą rolę niż wśród millenialsów (partnera przez internet poznało odpowiednio 23 proc. i 15 proc. badanych pozostających w związku).
Tym samym aplikacje nie są złym miejscem do szukania miłości. Ważne, aby traktować je jako narzędzie, a nie niekończący się katalog możliwości. Alternatywą są spotkania przez znajomych, wspólne zainteresowania czy wydarzenia towarzyskie, czyli to co już znamy, takie sprawdzone sposoby. Musimy też pamiętać, że aplikacja pomoże nam spotkać drugiego człowieka, ale nie zastąpi autentycznego kontaktu.
Dlaczego szukanie miłości bywa trudne?
Znalezienie drugiej połówki jest trudne. Co więcej, nawet jeśli udam się już kogoś spotkać, to rzadko te relacje przeradzają się w długoletnie związki.
Trudno jest nam znaleźć miłość, bo z jednej strony bardzo chcemy bliskości, a z drugiej boimy się zranienia i utraty niezależności. Do tego dochodzi przekonanie, że zawsze możemy znaleźć kogoś lepszego, szczególnie gdy mamy dostęp do aplikacji randkowych.
Nie powiedziałabym jednak, że ludzie coraz mniej potrafią kochać. Zmieniły się nasze oczekiwania i podejście do związków - mamy większą świadomość swoich potrzeb i nie chcemy tkwić w relacjach, które nas unieszczęśliwiają. To, że kiedyś było więcej długoletnich związków, nie oznacza, że ludzie byli w nich szczęśliwsi. Myślę, że dawniej większą rolę odgrywały również normy społeczne, presja otoczenia i brak akceptacji dla rozwodów. Trwałość związku nie zawsze była więc równoznaczna z satysfakcją i bliskością. Najtrudniejsze nie jest samo znalezienie partnera, ale zbudowanie z nim trwałej relacji. Zakochać się można stosunkowo łatwo, ale związek to także codzienność, kompromisy, konflikty i akceptacja tego, że druga osoba nie zawsze będzie taka, jakiej byśmy oczekiwali. To właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa praca nad relacją, ale często też nad samym sobą.
Część z nas marzy o miłości romantycznej takiej znanej z filmów czy książek. Czy taka miłość w ogóle istnieje? Czy w obecnym świecie codzienność i proza życia "zabijają" tak rozumiane uczucie?
Nie widzę nic złego w marzeniu o wielkiej, romantycznej miłości. Zakochanie rzeczywiście potrafi być niezwykłe, intensywne i pełne ekscytacji. Ważne jednak, żeby nie oczekiwać, że ten stan będzie trwał niezmiennie przez całe życie. Codzienność też nie musi zabijać miłości - może ją zmieniać. Z czasem obok fascynacji pojawiają się bliskość, zaufanie i wspólne pokonywanie trudności. Nie musimy rezygnować z romantyzmu, żeby budować dojrzały związek. Ważne, żeby nie oczekiwać, że każdy dzień będzie jak scena z filmu. Czasem romantyzm to nie wielkie gesty, ale to, że po prostu wciąż chcemy być razem, nawet gdy życie nie jest szczególnie filmowe.
Niezależność w związku. Czy da się ją utrzymać?
Z jednej strony część z nas poszukuje bliskiej relacji, a z drugiej strony chcemy zachować niezależność i swego rodzaju wolność. Czy to da się pogodzić?
Miłość nie powinna stać w opozycji do niezależności i wolności. Wręcz przeciwnie - dojrzała relacja to taka, w której możemy być blisko drugiego człowieka, nie tracąc przy tym siebie. Możemy mieć własne pasje, znajomych, przestrzeń i realizować swoje potrzeby, a jednocześnie budować coś wspólnego.
Oczywiście wolność nie oznacza, że możemy robić wszystko bez uwzględniania drugiej osoby. W relacji jesteśmy za siebie nawzajem odpowiedzialni, a nasze decyzje mogą wpływać na partnera. Ważne są więc komunikacja, szacunek i poszanowanie wzajemnych granic. I myślę, że jeśli udaje nam się to pogodzić, to jesteśmy na dobrej drodze do długowieczności naszej relacji.
Czyli udany związek to taki, w którym obie strony muszą iść na kompromis?
Wejście w relację zawsze wiąże się z pewnymi zmianami, bo przestajemy podejmować decyzje wyłącznie z perspektywy własnych potrzeb. Zaczynamy uwzględniać drugiego człowieka, jego emocje, przyzwyczajenia i oczekiwania. To naturalne, że czasem musimy pójść na kompromis, zmienić pewne nawyki czy zrezygnować z części dotychczasowej swobody.
Nie oznacza to jednak, że związek powinien polegać na ciągłym ustępowaniu czy rezygnowaniu z siebie. Zdrowa relacja nie wymaga, żebyśmy porzucali własną tożsamość, ale żebyśmy potrafili zrobić przestrzeń dla drugiej osoby. Z psychologicznego punktu widzenia ważne jest rozróżnienie między kompromisem a poświęcaniem własnych potrzeb. Kompromis zakłada wzajemność - czasem ustępuję ja, czasem druga osoba, a niekiedy wspólnie szukamy trzeciego rozwiązania. Jeśli natomiast stale jedna strona rezygnuje z siebie, swoich pasji czy granic, trudno mówić o równowadze w relacji.
Oczywiście nie wszystko powinno podlegać negocjacjom. Możemy uzgadniać podział obowiązków czy sposób spędzania wolnego czasu, ale nie powinniśmy rezygnować z własnych wartości, poczucia bezpieczeństwa czy szacunku do siebie.
Zobacz także:
- Nie chciał kupić pierścionka. Miesiącami wydobywał złoto dla ukochanej
- Czym różni się współczesna miłość od tej sprzed lat? "To są sprzeczne pragnienia"
- Polscy naukowcy skrócili skalę samotności. Wystarczą cztery stwierdzenia