Kulisy Teatru Wielkiego Opery Narodowej. Tak powstają kostiumy, kapelusze i buty do spektakli
Teatr Wielki Opera Narodowa i jego teatralne pracownie
Teatr Wielki Opera Narodowa od początku swojego istnienia rozwija zaplecze, dzięki któremu widowiska mogą powstawać niemal od podstaw we własnych pracowniach. Wśród nich znajdują się między innymi pracownie krawieckie, pracownia nakryć głowy, szewska oraz farbiarnia. To właśnie tam teatralne projekty zamieniają się w rzeczywiste elementy scenografii i kostiumów. Jedna z pracownic pracowni krawieckiej wspomina, że do teatru trafiła ponad 30 lat temu, niemal od razu po ukończeniu szkoły.
- Muszę zrobić formę, wykroić ten kostium, przemyśleć jak go wykonać i daję krawcowej ze swojej grupy. I z nią dalej trwa produkcja tego kostiumu - powiedziała Aleksandra Opara, mistrz krojczy.
- Tak jak uczyły nas tego nasze starsze koleżanki, nadal robimy to w ten sam sposób. Głównie to jest szycie ręczne i praca ręczna. Z maszyn korzystamy oczywiście, ale jest to takie korzystanie po prostu pomocnicze. W pracy tej głównie trzeba skupić się na tym, żeby mieć cierpliwość. Tutaj się nie przyspieszy, nie da się robić na pół gwizdka, bo to wyjdzie - dodała Monika Rybińska, rzemieślniczka teatralna, modystka.
Jak powstają kostiumy teatralne? Od projektu do sceny
Praca nad kostiumem rozpoczyna się od spotkania z kostiumografem i dokładnego omówienia projektu. Później przychodzi czas na krojenie materiału, przygotowanie formy i szycie. Gotowy kostium trafia na próbę, po której często wymaga kolejnych poprawek. Szczególnie wymagające są stroje dla tancerzy, które muszą zapewniać swobodę ruchów, a jednocześnie być wyjątkowo trwałe. Pracownicy podkreślają, że nawet najmniejsza usterka podczas przedstawienia może mieć poważne konsekwencje, dlatego liczą się precyzja, cierpliwość i doświadczenie.
- Cały proces zaczyna się od takiego ogólnego omówienia kostiumu z kostiumografem. Następnym etapem jest krojenie przez panie, które są krończyniami. My kostium oddajemy na próbę i wtedy po próbie zaczyna się do nas tak zwana pielgrzymka, że trzeba dopasować tu troszeczkę, tam troszeczkę. Najtrudniejsza w naszej pracy jest praca nad kostiumami dla tancerzy, bo one muszą być super wygodne, uszyte mocno, żeby im się nie zdarzyła usterka na scenie - opowiadała Edyta Stępień, kierowniczka pracowni krawieckiej damskiej.
- Ja tu przyszedłem do pracy w 1985 roku. Szkołę zawodową skończyłem szewską i tak pracuję cały czas. My tutaj jako szewcy dostajemy cholewki, tak zwane kopyta mamy i zaciągamy. Robimy obuwie tutaj. Modele, no to wiadomo, przychodzą od scenografii, odpowiednio tam kształty, kolory. Mamy kopyta właśnie dla solistów, dla baletu, już dopasowane według miary. Na kopytach nawet napisane są nazwiska. Była taka sztuka, że właśnie dla konia robiliśmy. Instalarze nam zrobili formę końskiego kopytka, drewnianą oczywiście, i my żeśmy na tym zrobili obuwie dla konia - powiedział Henryk Rogalski, starszy mistrz szewc.
Farbiarnia Teatru Wielkiego. Tutaj tkaniny zyskują sceniczne kolory
Wśród teatralnych pracowni znajduje się również farbiarnia, gdzie materiały otrzymują odpowiedni kolor potrzebny do konkretnego przedstawienia. Proces wymaga precyzji i kontroli na każdym etapie. Najpierw sprawdzany jest rodzaj tkaniny oraz kolor próbki, następnie materiał jest namaczany i trafia do kotła z barwnikiem. Później jest odpowiednio obrabiany, suszony i przygotowywany do wykorzystania przy produkcji kostiumów.
- Proces farbowania zaczynamy od tego, że najpierw sprawdzamy jaki materiał dostajemy i kolor próbki. Potem materiał wrzucamy do wody, namaczamy go. Następnie ten materiał wyrzucamy z kotła, dodajemy barwnik do kotła, a następnie materiał jest wrzucany do kotła, jest mieszany. Materiał wyrzucamy do wanny. Następnie wrzucany jest materiał do wirówki, a następnie suszymy go. Jeżeli materiał chcemy osiągnąć, żeby miał wyższą intensywność barwy lub był po prostu ciemniejszy, wtedy musimy dodać więcej barwnika i dodatkowo mocniej podgrzewać wodę w kotle - tłumaczył Krzysztof Szelest, farbiarz kostiumów.
- Miło jest zobaczyć ten materiał, który się robiło przez nawet kilka godzin. Wywołuje to uśmiech na twarzy - podsumował.
Zobacz także:
- W szafie ma go każda z nas. Dlaczego latem staje się alternatywą dla sukienki?
- Torebka z rafii - hit lata 2026. Pokochały ją Taylor Swift i Miranda Kerr
- Jak ubrać się do biura w upalny dzień? "To, co może wam pomóc, to materiały"