Najbardziej osobista płyta Tatiany Okupnik. "Prawda nie zawsze była wygodna. Tego pudru i różu jest tam mało"

Zrzut ekranu 2026-07-01 191725
Off the record: Najbardziej osobista płyta Tatiany Okupnik
Źródło zdj. gł.: Dzień Dobry TVN Online
Dodaj do preferowanych źródeł w Google
Po 12 latach Tatiana Okupnik wraca z albumem, na którym nie ma miejsca na półprawdy i wygodne opowieści. "Od siebie do mnie" to intymna historia o macierzyństwie, kryzysach, utracie własnej tożsamości, kobiecej sensualności i powolnym odzyskiwaniu siebie. W cyklu "Off the record" wokalistka zabiera słuchaczy za kulisy powstawania płyty, odkrywając znaczenie poszczególnych utworów i pokazując, jak osobiste doświadczenia ukształtowały jeden z najbardziej szczerych projektów w jej artystycznym dorobku.

Zobacz cały wywiad z Tatianą Okupnik.

Klatka kluczowa-531227
"Od siebie do mnie". Nowa płyta Tatiany Okupnik - wywiad

"Od siebie do mnie". Tatiana Okupnik o macierzyństwie, kryzysie i odzyskiwaniu siebie

Po ponad dziesięciu latach przerwy Tatiana Okupnik wróciła z nowym materiałem. 26 czerwca ukazał się jej album "Od siebie do mnie", który jak podkreśla artystka, jest zapisem kilkuletniej drogi pełnej emocji, doświadczeń i zmian, jakie przyniosło jej macierzyństwo. Wokalistka przyznała, że praca nad płytą trwała przez wiele lat, a kolejne utwory nabierały nowego znaczenia wraz z jej osobistymi przeżyciami i zmianą perspektywy.

- W brzuchu czuję szczęście, czuję też dumę, bo to naprawdę było wiele lat składania kompozycji, pisania tekstów. Różne etapy tego, jak ja dochodziłam do siebie, powodowały, że łapałam inną perspektywę na utwory, które zaczęłam pisać na przykład w tym 2021 czy 2022 roku. Czas w przypadku tej płyty ma kluczowe znaczenie - powiedziała artystka.

Droga, którą opisuje tytuł albumu, była dla niej niezwykle trudna. W szczerej rozmowie opowiedziała o problemach, z którymi zmagała się po narodzinach dzieci. Na pytanie, kim była na początku, odpowiedziała:

- Byłam rozsypką. Nie chcę dzisiaj ciągnąć za sobą tego ciężaru, który wtedy czułam, natomiast nie chcę też tego ignorować i bagatelizować. Na pewno, kiedy stałam się mamą, pomimo ogromnej radości i tego pierwszego zakochania się w swoich dzieciach, dostałam od losu coś, co spowodowało, że ja się pogubiłam, bo w to weszły komplikacje poporodowe, depresja i trochę też takie zagubienie egzystencjalne. Kim ja teraz jestem? Gdzie jest moje miejsce? Czy ja ciągle mam tak samo na imię? Czy ja jako kobieta się nie skończyłam? Czy jako wokalistka jeszcze kiedyś będę mogła coś tworzyć? Bo wena też po prostu wyparowała. Powiem to, bo wiele mam, które przechodzą przez podobne sytuacje, wiedzą, że czasami włącza się tryb przetrwania, skupiamy się na tym, żeby zaopiekować się dzieckiem, a nie ma miejsca dla naszego organizmu, przede wszystkim dla naszej psyche - powiedziała.

Tatiana dodała także, że z perspektywy czasu inaczej patrzy na trudne doświadczenia związane z początkiem macierzyństwa.

- Teraz wiem, że to jest naturalne, żeby w chwili, kiedy pojawia się nowe życie, być zagubionym, bo nikt nas tego nie uczy i każdy przeżywa to inaczej. Można naprawdę czuć się bardzo dziwnie i jednocześnie być szczęśliwą, że dzieci są zdrowe, że się je kocha, a z drugiej nie wiedzieć, co ze sobą zrobić i co ze mną będzie. W momencie, kiedy miałam natłok tych myśli, ale też dość duży problem fizjologiczny, wydawało mi się, że ja się może nie nadaję do tej funkcji mamy, do tej roli. Może źle podjęłam decyzję, a ja podejmowałam ją świadomie. Początek był dla mnie ogromnym szczęściem, a jednocześnie totalnym pogubieniem, którego nie mogłam zrozumieć i potrzebowałam pomocy specjalistycznej i leków - wyjaśniła.

Tatiana podkreśliła, że kiedy była w ciąży w 2016 r., trudno było znaleźć rzetelne informacje o realnych doświadczeniach kobiet w macierzyństwie. Jak zaznacza, dominował wyidealizowany obraz "perfekcyjnej mamy", a temat depresji poporodowej często spychano do uproszczonego pojęcia "baby blues".

- Często widziałam te obrazki mam, gdzie chłopiec był ubrany w wyprasowane, błękitne spodenki, dziewczynka miała różowe kokardki, robili ciasteczka i to było wszystko super. A moja kuchnia wyglądała, tak, że była mąka, ale na podłodze, rozsypana przez dzieci, bo sobie śnieg robiły. Mam pełno filmików, kiedy moje dzieci na przykład wrzucały chrupki śniadaniowe do wanny i to też jest magia tego macierzyństwa. Natomiast jak dostajesz z zewnątrz piękne informacje i nawet twoje znajome i przyjaciółki, sprzedają taki sygnał - jest super, spełniam się, to jest trudno. Ja po prostu powiedziałam, że czuję, że jestem rozsypana, że nie daje sobie rady, a nigdy wcześniej też nie umiałam prosić o pomoc. Zawsze byłam taka, że ze wszystkim sobie dam radę, wchodziłam w rolę tego "hero" [tłum. z ang.: bohater], a tu nagle rozsypka i to przy sytuacji, która jest konotowana głównie ze szczęściem - wyjaśniła.

Dzięki szczerości Tatiany inne matki również odważyły się mówić otwarcie o swoich problemach.

- Nagle się okazało, że my właściwie bałyśmy się oceny. Dwa, bałyśmy się przyznać do jakiejś porażki, bo ten ideał matki Polki, która poświęca się i jest zawsze obecna jest dość silny i pewnie chcemy jakoś dążyć do tego, czasami nawet nieświadomie, a nie musimy. Ja poczułam, że to jest bardzo wyzwalające mówienie o tych wstydliwych kwestiach. Wcześniej nie mówiłam o swoim życiu prywatnym, a co dopiero o intymnych kwestiach. Ale czułam taką potrzebę, że jeżeli mam kiedyś wrócić do śpiewania i na scenę, do publiczności, czy nagrać jakikolwiek album, to nie wyobrażałam sobie, że wrócę i będę mówić, że jest cudownie. Czułam, że trzeba to zrobić. I z perspektywy czasu wiem, że to był dla mnie samej bardzo ważny i wartościowy krok - powiedziała.

Po 12 latach Tatiana Okupnik powróciła na rynek muzyczny z nowy materiałem. Artystka otworzyła się przed słuchaczami, zapraszając ich do intymnego, a czasami wręcz "niewygodnego" świata codziennych problemów, rozterek i życiowych pytań.

- Chyba chodzi o te doświadczenia, obserwacje i taką potrzebę bycia w prawdzie. A ta prawda nie zawsze była wygodna. Ona czasami bywała albo jest uwierająca. Tego pudru i różu tam mało - wyjaśniła.

"Mama (idzie w długą)" - Tatiana Okupnik o powrocie do muzyki i odzyskiwaniu siebie

Album otwiera utwór "Mama (idzie w długą)". Tatiana przyznała, że metaforyczna ucieczka to przede wszystkim chęć powrotu do świata zawodowego.

- Ta ucieczka to dla mnie była muzyka, znalezienie swojego miejsca, które mnie też definiuje. I ja bardzo czułam, że rola mamy, która, zdaję sobie sprawę, jest najważniejszą, nie definiuje mnie w pełni. Bez swojej pasji, bez tworzenia, bez mojej pracy i kontaktu z dorosłymi ludźmi, bym dostała, powiem to konkretnie, pierdolca. I byłabym bardziej wkurzona, zgorzkniała. Muzyka i tworzenie daje mi wolność i możliwość na wyrażanie siebie - wyjaśniła.

Artystka zwróciła uwagę, że proces dojrzewania do tej myśli był stopniowy. Porównując pierwszą i późniejszą wersję utworu, podkreśliła, że słychać w nich różnicę emocjonalną.

- Gdy się posłucha dwóch wersji, pierwszej i tej nagranej później, to naprawdę czuje się różnicę w tym, jaka ta mama była spięta. Była ubrana w garnitur. Wtedy jeszcze więcej ważyłam i nie czułam się w takiej formie, żeby poczuć luz, byłam zasznurowana po szyję. Natomiast jak śpiewałam "Mamę" teraz, ja czułam potrzebę, żeby zdjąć to wszystko. I rzeczywiście w studio, w Radio Łódź byłam tak schowana, że wiedziałam, że mogę sobie pozwolić i zrzuciłam trochę ciuchów. To mi bardzo pomogło - powiedziała.

Na pytanie, czy dziś potrafi już zadbać o siebie i swoje potrzeby, odpowiedziała:

- To, że ja coś wyśpiewałam, to nie znaczy, że w teorii wiem, jak powinno być, a w praktyce nie zawsze wychodzi. Prawda jest taka, że ja moją pracę traktuję trochę jak wagary od tych podstawowych obowiązków. Kiedy muzycy podjeżdżają pod mój dom i wsiadam do auta, i jedziemy na koncert, to mamy od razu ochotę otworzyć szyby, zimny łokieć i naprawdę czujemy się tak, że zostawiamy wszystko. Wtedy czuję, że robię coś dla siebie - podsumowała.

"Na dwa" - Tatiana Okupnik o kryzysie w relacji i emocjonalnym oddaleniu w związku

Na krążku znalazł się także utwór "Na dwa", który dotyka momentu kryzysu w relacji, w którym znika potrzeba obrony i walki, a pojawia się pytanie o dalszy sens bycia razem. To emocjonalny punkt zwrotny, chwila, w której zamiast podtrzymywać napięcie, bohaterka zaczyna konfrontować się z rzeczywistością związku.

Choć w piosence pojawia się motyw tańca we dwoje, w rzeczywistości jest to taniec wykonywany w pojedynkę - symbol relacji, w której każda ze stron zostaje emocjonalnie osamotniona.

- W relacji, która trwa trochę więcej niż parę miesięcy, może pojawić się taki moment, kiedy po prostu jesteśmy gdzieś paralelnie. Egzystujemy troszeczkę, jak współlokatorzy i często oceniamy sytuację z naszego punktu widzenia, zapominając, że są dwie osoby. Myślę, że to częsty schemat. Każde spotkanie ze znajomymi to pokazuje. Mało mam par w swoim otoczeniu, które by tę sztukę relacji opanowały do perfekcji, sztukę pracy nad relacją. Czasami się to udaje, czasami się to nie udaje. I myślę, że ten utwór "Na dwa", pokazuje, że relacja i bycie ze sobą to jest trochę tak, jak taniec. Czasami prowadzi jedna osoba, a czasami ten prowadzący się zmęczy i musi poprowadzić druga osoba - wyjaśniła.

"Rewolucja w sercach" - Tatiana Okupnik i Krzysztof Zalewski o sensualności

"Rewolucja w sercach" to muzyczna współpraca Tatiany Okupnik i Krzysztofa Zalewskiego, w której artystka mierzy się z tematem sensualności, bliskości i emocjonalnego przebudzenia. W utworze Zalewski pojawia się jako kontrastowy głos – niski, chropowaty, niemal filmowy, który nadaje całości wyrazisty, symboliczny charakter.

- Wydaje, że to jest też znamienite, ponieważ ten utwór opowiada o większym kontakcie ze swoją sensualnością, właśnie o wołaniu tego libido. Wiedziałam, że ten utwór musi być duetem. Ja czułam, że to musi być duet z mężczyzną. Czułam potrzebę, żeby to był mężczyzna, który posiada niski głos, żeby ta barwa była taka testosteronowa. Chciałam, żeby to był mężczyzna, który ma też w sobie taki nerw, pazur. No i się okazało całe szczęście po wysłaniu utworu do Krzysztofa, że ten utwór go zaciekawił. (…) Gdy dograł swoją część, poczułam, że on, tak jakby pełni rolę takiego guru, albo może jakiejś postaci z mojej wyobraźni. Jest rzeczywiście jakimś głosem, za którym ja tęsknię, albo o którym marzę. On jest jakąś wizją i taką prośbą moją o powrót tego, co utraciłam, albo co utraciły kobiety i niektórzy mężczyźni też, bo mam też masę znajomych, chłopaków w związkach, którzy opowiadają o tym, że to, że libido ucieka, to oczywiście nie jest tylko przecież domeną kobiet - powiedziała.

Do piosenki powstał również teledysk, w którym artystka świadomie zdecydowała się na minimalistyczną, surową estetykę. Jak tłumaczy, obraz ma symbolicznie "odrzeć" emocje i pokazać zmysłowość w sposób nieoczywisty – nie jako wizerunek, lecz jako wewnętrzną potrzebę powrotu do autentycznych uczuć i relacji.

- To, co jest ważne, że czasami z zewnątrz, czy to kobieta, czy mężczyzna, mogą być postrzegani jako takie zwierzaki sensualne. Co nie znaczy, że oni się czują zmysłowo i czują w sobie tę potrzebę bliskości. I mi się wydaje, że to jest taka też kwestia, na którą nie zawsze zwracamy uwagę. Bardzo chciałam, żeby właśnie ten teledysk może momentami tak mnie odzierał. Nie jestem tam bardzo ubrana i zrobiłam to celowo. Krzycząc właśnie o to, żeby ta sensualność wróciła - wyjaśniła.

"Gdzie ja?" - pytanie, które nie ma jednej odpowiedzi

Na albumie znalazł się również utwór "Gdzie ja?", który staje się jednym z najbardziej osobistych pytań tej płyty – o tożsamość, zmianę i odnajdywanie siebie na nowo w kolejnych etapach życia. To pytanie, które - jak przyznała artystka - nie ma jednej, ostatecznej odpowiedzi.

- Wydaje mi się, że to jest takie pytanie, na które będę sobie cały czas odpowiadała, dlatego że czas upływa i ja będę się zmieniała i będę sama siebie próbowała umiejscowić w takich przestrzeniach, w których czuję się komfortowo i w których czuję się bezpieczna i spełniona. Ale na pewno więcej na ten temat wiem - powiedziała.

"Gdzie ja?" staje się więc nie tyle próbą znalezienia jednoznacznej odpowiedzi, co zapisem procesu - zmiennego, żywego i wciąż trwającego.

"Santa Monica" - wakacyjna iluzja i emocjonalny zgrzyt w relacji

"Santa Monica" to utwór, który z jednej strony przenosi słuchacza w obraz słonecznej Kalifornii z ciepłem, oceanem i poczuciem wakacyjnej beztroski. Z drugiej jednak, pod tą pocztówkową scenerią kryje się emocjonalny zgrzyt, relacja, która nie potrafi odnaleźć harmonii mimo sprzyjających okoliczności.

W refrenach pojawia się napięcie i niewygoda, które kontrastują z idyllicznym tłem. Jak podkreśliła artystka, to opowieść o momentach, w których zewnętrzne "idealne warunki" nie są w stanie przykryć problemów w związku.

- Zgrzyta. No ja mam nadzieję, że wszystkie osoby, które będą słuchały tej płyty, poczują niewygodę. Super reklama płyty. Kupcie mój album, a będzie wam źle. Oczywiście żartuję sobie, ale rzeczywiście ten utwór pisałam, myśląc o takich sytuacjach, kiedy jesteśmy w relacji, jesteśmy w takim miejscu naszego życia, kiedy czasami materialnymi prezentami próbujemy przykryć to, co jest już obdrapane. I wiem, że czasami w tym rytmie kończy się rok szkolny, zaczynają się wakacje, myślimy o tym, gdzie wakacje, gdzie pojedziemy. Czasami mówimy, jak cudownie by było pojechać, weźmy tę Santa Monicę, cudownie zwiedzimy, no i jedziemy na te wakacje. Ale po drodze są nerwy, jest wkurzanie się, albo jest cisza, albo jest obojętność, albo jest taka konstatacja, że jesteśmy w cudnym otoczeniu. Jest zachód słońca, szum fal, jesteśmy w restauracji, która serwuje cudne jedzenie, a nam niewygodnie obok siebie siedzieć. I bez względu na to, co nie zrobimy, czy nie kupimy kolejnego auta, albo wykupimy te wakacje cudowne, to nie spowoduje, że ta relacja coś zyska. Bo trzeba się cofnąć i sprawdzić, co tam się wydarzyło. Czy chcemy być ze sobą, czy jest szansa na to. No i wydaje mi się, że ta Santa Monica to w ten sposób właśnie opisuje to, co się dzieje w relacjach dookoła. Kiedy to pierwsze zauroczenie i zakochanie przemieniają się w jakieś przyzwyczajenie - podsumowała.

W piosence pojawia się również symboliczny motyw świętej Moniki..

- W kontekście tej płyty i kobiecego wydźwięku tej płyty, to jest postać ważna. Mówiąca m.in. o tym, z czego my kobiety rezygnujemy i co z siebie dajemy. Oprócz tego, że dajemy ciepło w rodzinie, co jeszcze się z nami dzieje? Czy my się wycofujemy na drugi plan? Czy się nie wycofujemy? Czy pamiętamy o sobie, czy nie? Sprawdźcie sobie - zachęciła Tatiana.

Piosenka ta nabrała także wyjątkowego charakteru dzięki nietypowej sytuacji, która wydarzyła się podczas tworzenia.

- Jest coś bardzo śmiesznego i nietypowego związanego z Santa Monicą. My tworzyliśmy te utwory w Centrum Kultury Kłobuk w Mikołajkach. Na dyktafon wtedy, w swojej komórce nagrywałam te pierwsze wersje. Nie śpiewałam wtedy jeszcze Santa Monica, tylko śpiewałam sobie melodię, którą wymyślałam. (...) I po przyjściu do domku, w którym byliśmy, odtworzyłam sobie ten utwór. I nagle patrzę, w dyktafonie pojawia się często nazwa miejsca. I tam było Santa Monica. Okazało się, że złapał dyktafon hotel, który się nazywa Santa Monica i jest obok Kłobuka. Mam ciarki w ogóle, jak o tym mówię - powiedziała.

Czas, ciało i wspomnienia. Historia utworu "Jar"

Utwór "Jar" na płycie Tatiany Okupnik ma wyjątkowo osobisty, ale jednocześnie uniwersalny wymiar. Artystka podkreśliła, że inspiracją nie była ona sama, lecz bliskie jej osoby – 90-letnia babcia oraz sąsiad, pan Jurek, który zmaga się ze skutkami dwóch udarów. To właśnie ich doświadczenia stały się punktem wyjścia do opowieści o czasie, ciele i pamięci.

- Moja babcia wygląda jak petarda. Jest po prostu piękną kobietą, którą życie ani zdrowie nie oszczędzało. Ale zdaję sobie sprawę, że w przypadku tych dwóch osób ciało odmawia posłuszeństwa. Natomiast w głowach takie mam przekonanie, że chciałaby się często wrócić do takiego momentu, kiedy można było więcej. Można było próbować po raz pierwszy coś i też przeżyć niektóre sytuacje w życiu jeszcze raz. I gdybym miała taką możliwość, to ja bym chętnie moją babcię zabrała do takiego czasu właśnie, kiedy mogłaby różne życiowe sytuacje przeżyć jeszcze raz z tą wiedzą, którą ma. Chciałabym bardzo. Babcia też jest ważną postacią dotyczącą mojej kobiecości i tego, co się wydarzyło na tej płycie i tej mojej ścieżki - powiedziała Tatiana.

"Toast" - kobiecy manifest siły, bólu i wspólnoty

Płytę tę zamyka utwór Toast. To manifest kobiecości i wspólnoty, nagrany z surowym, bluesowym brzmieniem i pełnym emocji wokalem. W piosence słychać głosy znanych kobiet, które dzielą się tym, co o sobie słyszały w różnych momentach życia.

- Wstyd, w ogóle jest takim narzędziem, który powoduje, że bardzo łatwo nam jest kierować i mężczyznami, i kobietami. Każdy z nas w swoim życiu usłyszał coś takiego, co zostało, czy to z rodziców, czy znajomych, nauczycieli, kogokolwiek. Coś, co dotknęło takiego czułego punktu. Ja chciałam, pisząc ten tekst, podziękować tym wszystkim babeczkom, które mi pomogły w takim momencie, w którym potrzebowałam babskiego kręgu. Ten toast się zamienił w taki manifest kobiecości i takiej potrzeby wykrzyczenia czasami tych rzeczy, które nas bolą, a udajemy, że wszystko jest okej – powiedziała.

Do piosenki powstał także teledysk, w którym bohaterki poprzez krzyk wyrzucają z siebie ból, lęk czy frustracje. W nagraniu pojawiają się Lidia Popiel, Katarzyna Grochola, Katarzyna Butowtt, Barbara i Katarzyna Zawadzkie, Teresa Albińska, Marta Rubaj, Dominika Dynowska i inne kobiety różnych pokoleń.

- Jedne wychodziły z trzęsącymi się rękami, druga wyszła z czerwonymi polikami. To było cudne, że każda z nas coś tam zostawiła, spaliła, wyrzuciła, bo czasami to też jest po prostu potrzebne - podsumowała.

Zobacz także:

Autorka/Autor: Nastazja Bloch